Parafia pw. Świętej Trójcy w Przemyślu

Wizytacje

Print this pageEmail this to someoneShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on Twitter

LIST PASTERSKI KS. ABP JÓZEFA MICHALIKA
PO WIZYTACJI PARAFII 2001

http://wf1.xcdn.pl/files/12/09/02/580004_piekaryJW007_34.jpgAbp Józef Michalik
METROPOLITA PRZEMYSKI
L.dz. 1280/2001

Czcigodny Ksiądz Prałat
Mieczysław Rusin
Przemyśl

Czcigodny Księże Prałacie,
Bracia Kapłani,
Drogie Siostry Benedyktynki,
Drodzy Parafianie,

Wizytacja pasterska, którą odbyłem w Waszej Parafii w dniu 5 maja 2001 roku pozwoliła mi zapoznać się z życiem i pracą księży, poznać warunki ich pracy duszpasterskiej a także warunki życia, pracy i modlitwy Sióstr Benedyktynek, które są właścicielkami terenu. W kolejne dni odwiedziłem dwa inne zgromadzenia zakonne: Siostry Opatrzności Bożej i Sługi Jezusa, przebywające na Waszym terenie, a wobec których parafia także pełni posługę duszpasterską. Wszystko to pomogło mi poznać wymagania parafii w nowych czasach, na początku trzeciego Tysiąclecia.

Pomyślmy z wdzięcznością o przeszłości, o przezwyciężonych trudnościach, o dobrych dziełach, które udało się nam obserwować a nawet dokonać. To już dwa tysiące lat Kościół i świat żyje łaską Chrystusowego Odkupienia. My także poznaliśmy Prawdę i przez wiarę próbujemy według niej realizować nasze życie. Doznajemy nieustannie Bożego miłosierdzia i na przyszłość chcemy „czerpać ze skarbca otrzymanej łaski, przekładając ją z entuzjazmem na język postanowień i konkretnych programów działania”, jak zachęca nas Papież Jan Paweł II w najnowszym dokumencie („Na początku Nowego Tysiąclecia” nr 3.)

Kościół żywy, czyli my wszyscy ochrzczeni i wierzący chcemy i w nowym tysiącleciu nieustannie pogłębiać wiarę i czerpać moc łaski z przyjętego chrztu.

Jako pierwsze zadanie jawi się przed nami uwielbienie Pana Boga, naszego Stwórcy i Ojca: „Gloria Dei – vivens homo” – chwałą Boga jest człowiek żyjący, jest Zycie człowieka. Uwielbiajmy więc Boga modlitwą i życiem uformowanym nauka ewangelii.

Rok Jubileuszowy, który przeżyliśmy pozwolił nam jeszcze wyraźniej stwierdzić, że dwa tysiące lat historii nie umniejszyły świeżości zbawczych wydarzeń z Betlejem, Nazaretu i Kalwarii. Minęło dwa tysiące lat i ciągle prosimy o odpuszczenie grzechów i potrzebujemy bożych łask do lepszego wypełnienia zadań życiowych. Minęło dwa tysiące lat , a Bóg ciągle kocha ludzi, ufa człowiekowi, zapraszając i nas do współpracy w dziel uświęcenia świata. Wprawdzie jesteśmy świadkami wielkich przemian społecznych i wielkiego wyjałowienia religijnego przez konsumpcjonizm, egoizm i laicyzację, ale ludzkość tym bardziej potrzebuje Boga, prawdy i dobra. Kto ja da światu jeśli nie my? „Jest zatem konieczne – mówi Ojciec Święty – aby kościół trzeciego tysiąclecia pobudzał wszystkich ochrzczonych i bierzmowanych do uświadomienia sobie obowiązku czynnego udziału w życiu kościelnym (tamże nr 46.)

Stanie się to możliwe dzięki uruchomieniu nowej tradycji duszpasterskiej, polegającej na samoformacji wiernych w ruchach i stowarzyszeniach katolickich. Mają one swoje cele apostolskie i sprawdzone metody formacji. Trzeba przeto tworzyć je i wspierać kapłańskim zaangażowaniem.

Szczególna uwagę należy też poświęcić duszpasterstwu rodziny i promocji miłości macierzyńskiej i ojcowskiej do kolejnego dziecka. Może się zdarzyć, że młodzi zawierają małżeństwo z myślą o własnej wygodzie, ale przecież nie można budować rodziny na egoizmie. Trzeba ja oprzeć na mocnym fundamencie miłości gotowej do wyrzeczeń, ofiary, miłości wiernej i czystej. Taka miłość będzie otwarta na kolejny trud macierzyństwa, na ojcostwo ofiarne i dalekowzroczne.

Bez szacunku i zaufania kapłanów do świeckich nie wytworzy się wewnętrzne poczucie nadprzyrodzonej więzi i odpowiedzialności za wiarę i życie religijne. Atmosfera wzajemnej modlitwy pogłębi również spojrzenie parafian na kapłanów i pomoże w dźwiganiu niełatwej, naszej odpowiedzialności.

Pierwszy rok nowego tysiąclecia pragniemy przezywać w archidiecezji w trosce o pełniejsze poznanie Chrystusa – Zbawiciela. Czyż nie będzie najprostszą do tego drogą czytanie Pisma świętego? Stary Testament zapowiadał przyjście Odkupiciela, a Nowy Testament przekazuje nam już bezpośrednio Jego naukę. Dlatego chcę zachęcić wszystkich diecezjan, abyśmy odtąd ubogacali nasza modlitwę Pismem świętym. Czytając je słuchamy głosu samego Pana. Przecież to jest słowo natchnione przez Ducha Świętego i ma w sobie moc zbawczej Prawdy!

Ojciec Święty we wspomnianym już liście apostolskim przypomniał wszystkim ludziom, że powinni dążyć do pełnego rozwoju, który jest możliwy poprzez modlitwę i świętość życia: „Nie ulega wątpliwości, że tego pierwszeństwa świętości i modlitwy nie można urzeczywistnić inaczej, jak tylko przez ciągłe powracanie do słuchania słowa Bożego” (Novo Millennio Ineunte nr 39).

Ze „słuchania słowa Bożego” rodzić się powinna bardziej świadoma i żywa wiara, prowadząca do naśladowania Pana Jezusa przez czynną  miłość do kościoła i do ludzi. Każdego dnia, nowym krokiem, przez modlitwę i dobre uczynki, idźmy do Chrystusa.

Bracia kapłani, coraz gorliwiej angażujcie się w tę drogę czynnej miłości Chrystusa, jego kościoła i ludzi. To młodzież i dzieci, rodziny i samotni nadają sens naszym modlitwom i naszej pracy. Kochajcie ich miłością, której uczył nasz Największy Mistrz – Jezus. Bracia i Siostry, parafianie, Drodzy, wspierajcie księży Waszą obecnością, dowodami przywiązania do Kościoła, zainteresowaniem sprawami wiary i modlitwą. Wzajemnie módlmy się za siebie nieustannie.

Zalecenia duszpasterskie i administracyjne

Parafia Świętej Trójcy jest ważnym ośrodkiem duszpasterskim. Należy do najżywotniejszych dzięki różnym inicjatywom i dziełom wiary. Płonie tu stały płomień wiary i modlitwy dzięki klauzurowym Siostrom benedyktynkom, które starają się realizować swe ścisłe powołanie zakonne, mieszkając od wieków  w tym samym miejscu, ale w o ostatnim stuleciu miasto przybliżyło się do nich i otwiera się na ich modlitwy. Niech każda rodzina parafialna czuje się omadlana i chroniona modlitwą Księży i Sióstr Benedyktynek, a parafianie niech sobie cenią to świadectwo zatroskania o chwałę Bożą jakie daje zarówno Opactwo jak i Parafia Świętej Trójcy.

Wzajemna współpraca i relacje sióstr oraz kapłanów, jak dotychczas, układa się wzorowo, co jest zasługą wszystkich, a szczególnie ks. Prałata Proboszcza oraz Matki Ksieni. Ludzka otwartość i życzliwość oparta na wymaganiach wiary może być piękna i twórcza, za co szczególnie dziękuję ufając, że i na przyszłość nie zabraknie zrozumienia w tej sprawie.

Zbudowaniem jest ofiarność parafian i gorliwość ks. Proboszcza wykazywana o wygląd i konserwację zabytkowej świątyni parafialnej. Dzięki tej zapobiegliwości pięknieje ona w ostatnich latach szczególnie.

Cieszę się dynamizmem grup apostolskich w Waszej parafii. Pracuje dobrze Akcja Katolicka, gorliwością promieniują różne rodziny grup Anonimowych Alkoholików, które od dawna są zasługa ks. Seniora, diecezjalnego duszpasterza trzeźwości; są inne liczne i dynamiczne grupy dorosłych i młodzieży, z którymi przeżyłem radość spotkania w czasie wizytacji – są świadectwem zaangażowania parafian i gorliwości wszystkich księży. Cieszę się, że Wasza parafia – jak jestem przekonany – jest prawdziwym laboratorium wiary i szkołą nowoczesnego duszpasterstwa. Mówię to z wdzięcznością za konkretne znaki odpowiedzialności za wiarę i kościół oraz z nadzieją, że ks. Prałat Proboszcz nie ustanie i na  przyszłość w gorliwości, tworząc w dalszym ciągu atmosferę życzliwości, pogody ducha i twórczej współpracy z parafianami świeckimi, siostrami zakonnymi i księżmi.

Zaleceń konkretnych dla parafii nie muszę zostawiać ani w dziedzinie duszpasterskiej ani dotyczącej administracji, bo gwarancja rozwoju dobrych inicjatyw w Waszej parafii jest łaska Pana i błogosławieństwo, o które nie ustawajcie prosić w modlitwie. Gorliwość i troska o Boże sprawy już zastałem. Księdzu Prałatowi – Proboszczowi, Księżom Seniorom, Księżom Katechetom, Siostrom Zakonnym, Rodzinom i osobom samotnym na życie z wiary całym sercem błogosławię, w Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.

ARCYBISKUP METROPOLITA PRZEMYSKI

+ Józef Michalik