Parafia pw. Świętej Trójcy w Przemyślu

Historia

Print this pageEmail this to someoneShare on FacebookShare on Google+Tweet about this on Twitter

     Całe sklepienie nawy głównej wypełnia kompozycja malarska wyobrażająca Madonnę w Glorii Niebieskiej, w której umieścił artysta poczet około 60 postaci z umieszczoną centralnie klęczącą w obłokach Najświętszą Maryją Panną i nieco wyżej patronką kościoła św. Trójcą. Wśród przesuwających się postaci pojawiają się: biskupi, królowie, papież, pustelnicy, zakonnicy różnych reguł, a także rzemieślnicy i wieśniacy, dzieci i starcy. W obrazie złączył Stroński w jedną całość wszystkie typy ludzkie jakie występowały w jego wcześniejszych pracach. Całość dekoracji malarskiej w kościele uzupełniają iluzjonistyczne ołtarze /dzisiaj przysłonięte ołtarzami drewnianymi/, duża scena na tylnej ścianie nad chórem wyobrażająca św. Benedykta na puszczy, wokół którego znajdują się liczne akcesoria i rekwizyty malarskie oraz dekoracja kaplicy św. Anny. Rozbiór Polski przerwał proces wzbogacania świątyni i klasztoru. Siostry przeniesiono na jakiś czas do klasztoru dominikanek, powróciły jednak dość szybko by kontynuować swą pracę wychowawczą dla dziewcząt. Szkoła zakonna dla dziewcząt, która miała w Przemyślu określoną renomę /Szkoła Panieńska/ została w 1870 roku przemianowana na rządowe seminarium nauczycielskie, które kształciło rocznie kilkaset osób. Najwięcej wychowanek osiągnęło w roku szkolnym 1910/1911 w którym zanotowano 326 uczennic. Duże ożywienie w działalności przemyskiego konwentu obserwujemy od 1880 roku. Dokonano wtedy modernizacji wnętrza świątyni. W pracowni Ferdynanda Majerskiego wykonano z fundacji Łukasiewicza nowy ołtarz wielki. Ołtarz posiada alabastrowe cyborium sprowadzone z zagranicy przez ks. Biegę w 1890 roku i antepedium z kopią Ostatniej Wieczerzy Leonarda da Vinci, W ołtarz wkomponowano barokowy obraz patronki świątyni św. Trójcy i ustawiono wykonaną w Monachium figurę Matki Boskiej.

     W bocznych ołtarzach, pochodzących z tego samego czasu i tej samej pracowni Majerskiego, co ołtarz wielki, ustawiono ciekawe barokowe obrazy; Chrystusa Ukrzyżowanego, św. Benedykta, św. Scholastyki oraz przeniesiony od dominikanów obraz Chrystusa Bolesnego. W antependiach ołtarzowych znalazły się sceny z źycia Pana Jezusa , św. Benedykta, św. Antoniego Padewskiego wykonane przez artystę Tenczara. W kaplicy św. Anny zainstalowano nowy ołtarz ozdabiając go pochodzącym z przełomu XVII i XVIII wieku obrazem, na którym widnieje św. Anna Samotrzecia i św. Męczennica /w zwieńczeniu/. Pozostawiono ławę kolatorska z przełomu XVII i XVIII wieku, późnobarokową ambonę oraz XVIII wieczne obrazy 12 apostołów. Po obu stronach prezbiterium zawieszono dwa ciekawe barokowe obrazy przedstawiające fundatora świątyni Franciszka Salezego Potockiego i jego żonę Annę. W opisanym powyżej kształcie przetrwał kościół do chwili obecnej, choć sporo zniszczeń, dzisiaj już naprawionych, przyniosła II wojna światowa. W skarbcu klasztornym znajduje się między innymi piękna późnobarokowa monstrancja z I połowy XVIII wieku stanowiąca dar sufragana przemyskiego Andrzeja Pruskiego oraz dwa kielichy fundowane przez ksienię SS. Benedyktynek Annę Ilniewiczównę w 1777 roku.

     Ponadto wartościowe są dwa rokokowe relikwiarze monstrancyjne, puszka na komuntkanty z przełomu XVII i XVIII wieku z kamieniami szlachetnymi oraz kilka XVII-wiecznych obrazów, ornatów i dalmatyk. Poza murami klasztoru w narożniku południowo – wschodnim , tuż przy wjeździe na most na Sanie, znajduje się bardzo interesująca figura kamienna przestawiająca św. Jana Nepomucena dłuta jednego z braci Fesingerów. Po drugiej stronie mostu stała niegdyś figura Matki Boskiej – tego samego artysty – obecnie w parku przy zamku. W ostatnich latach siostry benedyktynki wybudowały na placu przed swym kościołem piętrowy budynek dla celów pielgrzymkowych tzw. Dom Dobrego Pasterza.

Znalezione obrazy dla zapytania Zakon Benedyktynek w Przemyślu

Znalezione obrazy dla zapytania Zakon Benedyktynek w PrzemyśluZniszczenia kościoła i klasztoru podczas II wojny światowej – odbudowa i renowacja w czasach współczesnych.

Źródła tekstu:
1. M.Kaniewski – “Kościoły starego Przemyśla” – Przemyśl 1987.
2. M.Gosztyła, M.Proksa – “Zamki, pałace, klasztory województwa przemyskiego” – Przemyśl 1995.

Opracowanie: © P.Jaroszczak – Przemyśl 2000